ဂ်ပန္မွာ ခ်က္တဲ႔ဟင္း(အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ)

နိဒါန္း။ ။ ဟင္းခ်က္နည္းအေၾကာင္းမစခင္ ထံုးစံအတိုင္း နိဒါန္းပ်ိဳးပါရေစ။
အင္ဒိုနီး႐ွားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မီးငယ္ေလး ေဖ႔ဘြတ္မွာတင္ထားတဲ႔ ဟင္းေတြကိုၾကည့္၊ အထင္ေတြ ၾကီးၿပီး ဟင္းခ်က္နည္း ဘေလာ႔ေရးပါလားတဲ႔။ သူကလဲ အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီးမွ ဟင္းခ်က္နည္းေတြ စိတ္၀င္စားၿပီး ဘေလာ႔ေရးေနေလရဲ႕။ မီးငယ္ေလးကလဲ ဟင္းသာခ်က္ေနတာ စနစ္တက်သိပ္႐ိွတာမဟုတ္၊ စားခ်င္တာေတြ ၾကံဖန္ခ်က္ၿပီး ေဖ႔ဘြတ္မွာ တင္ၾကြားေနတာဆိုေတာ႔ ..ျမန္မာလိုပဲ ဘေလာ႔ေရးတတ္တယ္၊ အဂၤလိပ္လို ေရးဖို႕အဂၤလိပ္စာျပန္ေလ႔လာရအုန္းမယ္.. ဆိုၿပီး ျငင္းထားရတယ္။ :D
ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ႔ ဂ်ပန္ေရာက္ၿပီးမွ ဟင္းခ်က္နည္းကို စတင္ စိတ္ပါ၀င္စားလာၿပီး သူမ်ားေတြကို ခ်က္ေကၽြးခ်င္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ေရးေပးရင္းနဲ႔ ဂ်ပန္မွာ ဟင္းခ်က္နည္းကို အမွတ္တရအေနနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။

အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ

ဟင္းခ်က္နည္း အေၾကာင္းေရးတဲ႔ ၀က္ဆိုဒ္ေတြ ဘေလာ႔ေတြမွာလဲ ႐ိွၿပီးသားမိုလို႔ ဂ်ပန္မွာ ၀ယ္လို႔ ရတဲ႔ Ingredients ေတြနဲ႔ ပဲခ်က္တဲ႔ နည္းကို ေျပာျပမယ္ေနာ္။

လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ား

လူ ၁၀ ေယာက္မွ ၁၂ ေယာက္စာ

၁။ ၾကက္သား 1kg ဆိုရင္ ရတယ္။ ၾကက္႐ိုးျပဳတ္ရည္က အရသာ ပိုခ်ိဳေတာ႔ ၾကက္ေကာင္လံုး ၁ ေကာင္ပဲ ၀ယ္လိုက္ပါ။
၂။ ဂ်င္း တစ္ထုတ္၊ ႀကက္သြန္ျဖဴ ၁ လံုး ၊ ၾကက္သြန္နီဥႀကီး ၂ လံုး
၃။ ၾကက္ဥ ၁၀လံုး၊
၄။ Pasta ေခါက္ဆြဲေျခာက္ (မုန္႔ၾကြတ္ေၾကာ္ဖို႔) ၁ ထုတ္
၅။ ကုလားပဲ
၆။ Kinako ပဲမႈန္႔ (ကုလားပဲ ၀ယ္လို႔ မရရင္ ထည့္ဖို႔) ၂ ထုတ္
၇။ အုန္းႏို႔ ၁ ဗူး
၈။ ေခါက္ဆြဲ (Yakisoba ေခါက္ဆြဲကို သံုးတယ္။ အထဲက အမႈန္႔ေတြကို လႊင့္ပစ္တယ္)
အထုတ္ေသး ၃ထုပ္ပါတဲ႔ ေခါက္ဆြဲထုပ္ ၄ ထုတ္
၉။ ၾကက္သြန္ျမိတ္ ၁ စည္း
၁၀။ ငံျပာရည္ (Nanpala)
၁၁။ lemon ၃ လံုး
၁၂။ သၾကား၊ ဆား
၁၃။ ေဂၚဖီထုတ္ ေသးေသးေလးေတြ လွီးၿပီးသား အထုတ္ ၂ ထုတ္
(သူတို႔ေတြက ၾကက္သြန္နီ အစိမ္းမၾကိဳက္မွာစိုးလို႔ အဲဒါအစား ထည့္တာ)

ပံု။ ပါစတာေခါက္ဆြဲေျခာက္နဲ႔ Kinako ပဲမႈန္႔ထုတ္

(၂)နာရီေလာက္အတြင္း ခ်က္ၿပီးတဲ႔ နည္း

ကုလားပဲနဲ႔ ခ်က္မယ္ဆိုရင္ ကုလားပဲကို တစ္ညေရစိမ္ၿပီး ၾကိဳျပဳတ္ထား။ Mixer or ဘလင္ဒါ နဲ႔ ေမႊထားပါ။

၁။ ၾကက္ဥ ၁၀လံုးကို ထမင္းေပါင္းအိုးထဲ ထည့္ၿပီး ျပဳတ္ပါ။
၂။ ပထမဆံုး ၾကက္ေကာင္လံုးကို တစ္ျခမ္းျခမ္း ၿပီးျပဳတ္ပါ။ ျမန္ျမန္ က်က္ေအာင္လို႔ ။ ၄ ပိုင္းေလာက္ ပိုင္းႏိုင္ရင္လဲ ပိုင္းေပါ႔။ မီးငယ္ေလးကေတာ႔ ၾကက္ကို ပိုင္းဖို႔ အင္အားမ႐ိွလို႔ ၾကက္အသားခ်ည္း 1kg ၀ယ္။ ဒီကစူပါမွာက ၾကက္ေကာင္လံုး အ႐ိုးခ်ည္းကို ၆၈ ယန္းေလာက္နဲ႔ ၀ယ္လို႔ရေတာ႔ အဲဒီအ႐ိုးကို ၀ယ္တယ္။ အားလံုးကို ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ထုထားတာ၊ ဆား၊ ငံျပာရည္ထည့္ၿပီး ျပဳတ္ပါ။ ၾကက္သားက တစ္အားႏူးစရာမလိုေတာ႔ ႐ိုး႐ိုးအိုးနဲ႔ ျပဳတ္ရင္လဲ ရတယ္။

၃။ အဲဒါေတြ ျပဳတ္ထားတုန္း ၾကက္သြန္နီ ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ေသးေသးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ စဥ္းထားပါ။
၄။ ၾကက္သြန္ျမိတ္ နဲ႔ လီမြန္သီးကိုလဲ လွီထားပါ။
၅။ အဲဒါေတြလွီးၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္ ၾကက္ဥျပဳတ္က ရေလာက္ၿပီ။ ဆယ္ၿပီး အေအးခံထား။
၆။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္႐ိွၿပီ ထင္ပါ့။ ၾကက္သားျပဳတ္ကို ဆယ္ၿပီးအေအးခံထား. ။
၇။ ဆီဒယ္အုိးတည္ၿပီး ပါစတာေခါက္ဆြဲေျခာက္ေတြကိုေၾကာ္ပါ။
၈။ ၾကက္သားေအးၿပီ။ အတံုးေသးေသးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ လက္နဲ႔ ခြာထားပါ။
၉။ ဆီဒယ္အုိးကို ပူေအာင္ျပန္တည္ (ဆီမ်ားေနရင္ခပ္ထား) ၊ စင္းထားတဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴနီ ထည့္ၿပီးေၾကာ္
အေရာင္တင္ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ထည့္ (အေရာင္ပိုလွခ်င္ရင္ နည္းနည္းပိုထည့္)၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီေၾကာ္က အေရာင္နဲနဲ ေျပာင္းလာရင္ ခြာထားတဲ႔ ၾကက္သားေတြထည့္ေၾကာ္၊ ငံျပာရည္ နည္းနည္းထပ္ေလာင္းၿပီး ေၾကာ္၊
၁၀။ အသားျပဳတ္ရည္အိုးကို မီးဖိုေပၚျပန္တင္ၿပီး ဂ်င္းဖတ္ေတြကိုဆယ္ပစ္။ Kinako ပဲမႈန္႔ သံုးမယ္ဆိုရင္ ေရနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားပါ။
၁၁။ အရည္ျပန္ပူလာရင္ ေၾကာ္ထားတဲ႔ ၾကက္သားေတြေလာင္းထည့္။ ကုလားပဲႏွစ္ေတြကို ေရေဖ်ာ္ၿပီးထည့္။ (OR ) ကုလားပဲ မသံုးဘူးဆိုရင္ ေတာ႔ Kinako ပဲမႈန္႔ ေရေဖ်ာ္ထားတာကို ေလာင္းထည့္။ ေမႊေပးပါ။
၁၂။ ဆူလာၿပီဆိုရင္ အုန္းႏို႔ထည့္ပါ။ သၾကား နဲ႔ ဆား၊ ငံျပာ၇ည္ ထပ္ထည့္ပါ။ အေပါ႔ အငံျမည္းၾကည့္အုန္း။
၁၃။ ဆူၿပီဆိုရင္ ၅ မိနစ္ေလာက္ထပ္တည္ထားအုန္း။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၾကက္ဥ ခြာၿပီး တစ္ျခမ္းစိတ္ထား။
၁၄။ အခ်ိန္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ရာခိေစာဘ ေခါက္ဆြဲဖတ္ေတြကို ေရေႏြးနဲ႔ ခဏျပဳတ္၊ (OR) မိုက္ခ႐ိုေ၀႔ဖ္မွာ အပူေပး။ (ဒီတိုင္းဆိုရင္ နည္းနည္းမာမယ္ထင္လို႔ )၊ ဒီအတိုင္းလဲ ဟင္းရည္ပူပူနဲ႔ဆိုရင္ စားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ကဲ ပြဲျပင္လို႔ ရၿပီ။

မီးငယ္ေလးကေတာ႔ Lab မွာ ဒီအတိုင္းပဲ ခ်က္ေကၽြးဖူးတယ္။ International Festival မွာလဲ Kinako အမႈန္႔နဲ႔ ဒီနည္းအတိုင္းပဲ ခ်က္ဖူးတယ္။ သူတို႔ဂ်ပန္ေတြကေတာ႔ အိုအိ႐ွိး အိုအိ႐ီွး တဲ႔..

ဒီပံုကေတာ႔ အိုခစန္တို႕ကို ခ်က္ေကၽြးတံုးကပံု။ သူတို႕ဆီက အူဒံုစားရင္ ထည့္စားတဲ႔ အေၾကာ္ေလးေတြနဲ႕ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ေၾကာ္ၿပီးသား ႐ွာေတြ႔လို႔ အဲဒါေတြ သံုးထားတယ္။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ေၾကာ္ၿပီးသား႐ွာလို႔ ရရင္ေတာ႔ ပါစတာေျခာက္ ေၾကာ္စရာမလိုေတာ႔ အလုပ္႐ႈပ္သက္သာတာေပါ႕။

မီးငယ္ေလးၾကံဖန္ခ်က္သည္။

သူတို႔ အမိႈက္ပစ္တဲ႔နည္း

စည္းကမ္းသည္လူ၏တန္ဖိုး ဆိုတဲ႔ စကားပံုေလးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မွတ္သားဖူးပါတယ္။
အမိႈက္မပစ္ရ၊ ကြမ္းေသြးမေထြးရ။ ယဥ္မရပ္ရ။ စတဲ႕ စတဲ႕ စာတန္းေလးေတြကို ကၽြန္မတို႕ အျမဲတန္းေတြ႔ဖူးၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုစည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ေလးေတြကို လူတစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက လိုက္နာႏိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သြားရင္းလာရင္း အမိႈက္ေလးတစ္ခ်က္ပစ္တာ ဘယ္သူသိတာမွတ္လို႔ ၊ ငါမပစ္လဲ သူမ်ားေတြ ပစ္ေနၾကတာပဲ လို႕ေတြးၾကၿပီးေတာ႔ ပစ္လိုက္ၾကတာနဲ႕ အမိႈက္မပစ္ရဆိုတဲ႕ ေနရာမွာ အမိႈက္ပံု ႀကီးျဖစ္လာရတာပဲ မဟုတ္လား။

ဂ်ပန္မွာ ေနရစဥ္ကာလအတြင္း ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဆီက အတုယူစရာေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီထဲက ကၽြန္မအႀကိဳက္ဆံုး ကေတာ႔ သူတို႕ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ စည္းကမ္း႐ိွမႈပါပဲ။ ကၽြန္မသေဘာက်တဲ႔ အခ်က္ကေတာ႔ သူတို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ အမိႈက္ပစ္နည္း စနစ္ပါပဲ။

အမိႈက္ပစ္ဖို႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ အမိႈက္အိတ္ ကို၀ယ္ရပါတယ္။ အမိႈက္အိတ္ အမ်ိဳးအစား (၂)မ်ိဳး႐ိွတတယ္။ တစ္မ်ိဳးက မီး႐ိႈ႔လို႕ရတဲ႔ အမိႈက္ (သို႔မဟုတ္) မီးဖိုေခ်ာင္ထြက္ အမိႈက္၊ စကၠဴစုတ္၊ တစ္႐ွဴးစတဲ႔ household garbage ေတြထည္႔ရတာပါ။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ႔ ပလတ္စတစ္ေတြပဲ ထည့္ပစ္ရတဲ႔ အိတ္ပါ။ အိတ္ေပၚမွာ ဂ်ပန္လို ကတကန နဲ႔ Pura  （プラ）လို႔ေရးထားပါတယ္။

အမိႈက္အိတ္(၂)မ်ိဳး

(အစိမ္းေရာင္က Household Garbage ထည့္ဖို႔၊ အနီေရာင္က ပလတ္စတစ္ ထည့္ဖို႔ )

သတ္မွတ္ထားတဲ႔ အမိႈက္အိတ္နဲ႔ မပစ္ပဲ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္နဲ႔ ပစ္မိရင္ သူတို႔ကအဲဒီအိတ္ကို သိမ္းမသြားပဲ စာကပ္ထားခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိမ္းတာပါ။

ဒီေနရာမွာ ေျပာရအုန္းမယ္။ သူတို႔ ဆီကပစၥည္းေလးေတြတိုင္း မွာ ပလတ္စတစ္ဆို Pura　（プラ）, စာ႐ြက္သားဆိုရင္ kami （紙）၊ ပုလင္းဆိုရင္ pet စသျဖင့္ ထုတ္လုပ္ကတည္းက တံဆိပ္ေလးေတြ႐ိုက္ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ႔ သံုးစြဲၿပီးလို႔ လႊင့္ပစ္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ အဲဒီတံဆိပ္ေလးေတြကိုၾကည္႔ အမ်ိဳးအစားခဲြၿပီး လႊင့္ပစ္ၾကတာပါ။ ေကာင္းလိုက္တဲ႔ system ပဲေနာ္။ ေအာက္က ပံုေလး ေတြမွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီပံုကေတာ႔ ကၽြန္မေနတဲ႔ အေဆာင္နားက အမိႈက္ထည္႔ရတဲ႔ အိမ္ေလးပါ။

ပစ္ရမဲ႕ အမိႈက္အမ်ိဳးအစားကိုလိုက္ၿပီး ေန႔ ကိုသတ္မွတ္ထားပါတယ္။  တရုတ္၊ အဂၤလိပ္၊ ကိုရီးယားဘာသာ ေတြနဲ႔ပါ ေရးေပးထားပါတယ္။ ေနရာလိုက္ၿပီး ေန႔ေတာ႔ ကြာျခားမွာေပါ႔။

ပစ္လို႔မရတဲ႔ အမိႈက္အမ်ိဳးအစားေတြကိုလဲ ေဖာ္ျပထားေသးတယ္။ ဒါကေတာ႔ ကၽြန္မေနတဲ႔ အေဆာင္နားက အမိႈက္ပစ္ရတဲ႔ ေန႔ေတြပါ။

အမိႈက္အိမ္ေလးရဲ႕ တံခါးမွာ ကပ္ထားေပးတာပါ။

မီးဖိုေခ်ာင္ထြက္ ပစၥည္း၊ စကၠဴစုတ္၊ တစ္႐ွဴး စတဲ႔ household Garbage ေတြကို အဂၤါနဲ႔ေသာၾကာေန႔။ ပလတ္စတစ္ကို ဗုဒဟူးေန႕။

ပုလင္း၊ ပလပ္စတစ္ပုလင္း ေတြနဲ႕ သံဗူးခြံေတြကို စေနေန႔ဆိုၿပီး ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားပါတယ္။

ပုလင္းခြံေတြပစ္ရမဲ႔ ေန႔ဆိုရင္ ေသာၾကာေန႔ညေနထဲက ပုလင္းခြံေတြထည့္ဖို႕ အ၀ါေရာင္ျခင္းေလးေတြ လာခ်ထားေလ႔႐ိွပါတယ္။

ကၽြန္မလဲ အစကေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ အမိႈက္ပစ္နည္းစနစ္ေတြကို သိပ္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ကေတာ႔
၁။ ပလပ္စတစ္ေတြပစ္မယ္ဆိုရင္လဲ ညစ္ပတ္ေနရင္ ေရေဆးၿပီးမွ ပစ္ရမွာတဲ႕။ ၂။ သတင္းစာ၊ စာအုပ္နဲ႔ စာ႐ြက္ေတြကို လႊင့္ပစ္မယ္ဆိုရင္ ႀကိဳးနဲ႔ စည္းေႏွာင္ၿပီးမွ ပစ္ရတယ္တဲ႔။ တီဗြီအစီအစဥ္ တစ္ခုမွာ ႀကိဳးခ်ည္နည္း ဆိုတာေတာင္ ၾကည့္ဖူးလိုက္ေသးတယ္။
၃။ ပလတ္စတစ္ပုလင္းေတြဆိုရင္လည္း ပုလင္း အဖံုး နဲ႔ ပုလင္းမွာ ကပ္ထားတဲ႔ တံဆိပ္က ပလတ္စတစ္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ Pura ထဲကိုထည္႔ၿပီး ဗူးခြံေလးေတြခ်ည္း သပ္သပ္ လႊင့္ပစ္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ႔ တံဆိပ္ခြာထားတဲ႔ ဗူးခြံေလးေတြ ကိုစနစ္တက် ျခင္းေလးေတြထဲမွာ ထည့္ထားတာ ျမင္ဖူးပါတယ္။ (ကၽြန္မေနတဲ႔ ေနရာကေတာ႔ ေက်ာင္းသား အမ်ားစု ေနတဲ႔ ေနရာျဖစ္လို႔လားမသိ။ ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ႔အတိုင္း အဖံုးလဲမခၽြတ္၊ တံဆိပ္လဲ ခြာမထားၾကဘူးေနာ္။ )
၄။  ေနာက္ၿပီး စကၠဴကဒ္ပံုး ေတြဆိုရင္လည္း ကဒ္ပံုးကို ျဖန္႔ ၊ ျပားေအာင္လုပ္ၿပီးမွ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး ပစ္ရတယ္တဲ႔။ အခ်ိဳရည္ ကဒ္ပံုးနဲ႔ ႏြားႏို႔ ကဒ္ပံုးခြံေတြ ကိုလည္း ဒီတိုင္း လႊင့္မပစ္သင့္ဘူး။ ေရေဆး၊ ျပားေအာင္လုပ္၊ အဲဒီ ကဒ္ၿပားေလးေတြကို စုထား ၊ တတ္ႏိုင္ရင္ Super ကို ေစ်း၀ယ္သြားတဲ႔ အခါ ယူသြားရမယ္တဲ႔ ။

ဒီကတစ္ခ်ိဳ႕ Super ေတြရဲ႕ ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီ ကဒ္ၿပားေလးေတြ ထည္႔ဖို႔ အမိႈက္ပံုး႐ိွတယ္။ တတ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီမွာ သြားထည့္သင့္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ကဒ္ျပားေလးေတြကို စု၊ ႀကိဳးနဲ႔ စည္းၿပီး စနစ္တက်လႊင့္ပစ္သင္ပါတယ္တဲ႔။

                              

    Super ေရွ႕က ကဒ္ျပားထည့္ရတဲ႔ အမိႈက္ပံုး

ဘယ္ဘက္က ႏို႔ဗူး၊ အေအးဗူး စတဲ႔ စကၠဴဗူးခြံေတြပစ္ဖုိ႔နဲ႔ ညာဘက္က အသားငါးထည့္ထားတဲ႔ ပလပ္စတစ္ဗူးခြံေတြ ပစ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ေအာက္က ပံု(၂)ပံုက အမိႈက္ပံုးေပၚ မွာေရးထားတဲ႔ စာေတြပါ။   

 

ေရေဆး အေျခာက္ခံၿပီးမွ ယူလာပါ                             စကၠဴဗူးခြံမ်ားကို ေရေဆး၊ ျဖန္႔ထား အေျခာက္ခံ၊ 

                                      ေခါက္ၿပီးယူလာပါ၊ 

ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္ တဲ႔။

ဒီပံုကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ ထားတဲ႔ အမိႈက္ပံုးေတြပါ။

အမိႈက္ပံုးမွာ ပစ္ရမဲ႔ အမ်ိဳးအစား ကိုစာကပ္ထားတယ္။ 

(၀ဲမွယာ- ပုလင္း၊ သံဗူးခံြ၊ ပလတ္စတစ္၊ household garbage)
ေနရာတိုင္းမွာ ဒီလိုမ်ိဳး အမိႈက္ပံုးေတြ႐ိွပါတယ္။ 

သူတို႕ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြ အားလံုးလဲ ဒီလိုစည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာၿပီးလုပ္ၾကတယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အမ်ားစုကေတာ႔ လိုက္နာၾကပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဟာ သူတို႔ ရဲ႕ အမိႈက္ပစ္နည္းစနစ္ကို နားမလည္ၾကသလို မလိုက္နာၾကသူေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းကရတဲ႔ အေဆာင္မွာ ေနတုန္းကဆိုရင္၊ ႏိုင္ငံျခားသားေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ႔ အေဆာင္က အမိႈက္ပံုမွာ စည္းကမ္းမလိုက္နာပဲ စြန္႔ပစ္ခဲ႕ၾကတာ ကၽြန္မအပါအ၀င္ေပါ႕။ အမိႈက္သိမ္းတဲ႔သူေတြေတာ႔ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္မွာပဲေနာ္။ :D

ေက်ာင္းကအေဆာင္ကတစ္ႏွစ္ပဲ ေနခြင့္ရလို႔ အျပင္မွာ ကိုယ္႔ဘာသာကိုယ္အခန္းငွားေနရေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ စည္းကမ္းေတြကို မလိုက္နာလို႔ မျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ စနစ္တက်႐ိွလွတဲ႔ အမိႈက္ပစ္နည္း  ကိုတစ္ကယ္႔ကို သေဘာက်မိပါတယ္ရွင္။ ဒါေၾကာင့္မိုလို႔လဲ သူတို႔ႏိုင္ငံက သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းမႈ ျမင့္မားတာပဲေလ။ သန္႔႐ွင္းလွပတဲ႔ ကမၻာႀကီးကို ဖန္တီးႏိုင္ဖို႔ စည္းကမ္း႐ိွ႐ိွ အမိႈက္ပစ္ၾကပါစို႔လား႐ွင္။

ဘြဲ႔လြန္က်မ္းျပဳသုေတသနအေျခခံ လုပ္ထံုးႏွင့္ ေရးထံုးမ်ား(ေဒါက္တာတင္စိုး)

Social Science နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး Thesis ေရးမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာတင္စိုးရဲ႕ ဘြဲ႔လြန္က်မ္းျပဳသုေတသနအေျခခံ လုပ္ထံုးႏွင့္ ေရးထံုးမ်ား စာအုပ္ကို မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။
စာအုပ္ပိုင္႐ွင္လြင္စံ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Method for Writing Research Based Thesis

Donto Festival နွင့္ ဂ်ပန္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္

ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္သစ္ကူးအခါသမယမွာ က်င္းပေလ႔႐ိွတဲ႔ ပြဲေတာ္တစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း ေရးခ်င္ပါတယ္။ ဒၿီမိဳ႕မွာေတာ႔ Donto Matsuri လို႔ေခၚပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဇန္န၀ါရီလ (၁၄)ရက္မွာ က်င္းပပါတယ္။
ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ Jinja လို႔ေခၚတဲ႔ နတ္ဘုရားေက်ာင္းေတြကို သြားၾကၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ဆုေတာင္းေလ႔႐ိွၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ Sendai ကို ေရာက္ခါစႏွစ္မွာ host family က အစ္ကိုက ေခၚသြားလို႔ ေရာက္ဖူးခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မေနတဲ႔ၿမိဳ႕မွာ Hachiman Jinja (Hachiman shrine) လို႔ေခၚတဲ႔ နတ္ဘုရားေက်ာင္း ႐ိွပါတယ္။ Sendai တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလူေတြဟာ Hachiman Jinja ကိုလာၿပီးဆုေတာင္းတယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ စည္ကားလွပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဆီက ပြဲေစ်းတန္းလို မုန္႔ဆိုင္ေတြကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။

Hachiman Shrine

ဂ်ပန္က Shrine ေတြရဲ႕အ၀င္၀တိုင္းမွာ လက္ေဆးဖို႔ အုတ္ကန္ေလး႐ိွပါတယ္။ ေအာ္နီးစန္(အစ္ကို) က ကၽြန္မတို႔ကို လက္ေဆးခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးမွ ဆုေတာင္းဖို႔ေစာင့္ေနတဲ႔ လူတန္းႀကီးရဲ႕ ေနာက္မွာ ဆုေတာင္းဖို႔ တန္းစီရပါတယ္။ အုန္းဆံႀကိဳးလို ႀကိဳးအႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆြဲထားတဲ႔ အုန္းေမာင္းလို ပံုစံမ်ိဳးမွာ ႀကိဳးကိုဆြဲၿပီး ရမ္းၾကရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ လက္ခုပ္(၃)ခ်က္တီးၿပီး မွလက္အုပ္ခ်ီၿပီး ဆုေတာင္းရပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ ဒီႏွစ္ႏွစ္သစ္တစ္ႏွစ္လံုး က်န္းမာရပါလို၏။ ခ်မ္းသာရပါလို၏။ ပညာေရးမွာလဲ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ ရပါလို၏ စသျဖင့္ဆုေတာင္းၿပီး၊ ပြဲေစ်းတန္းေတြေငးရင္း ျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မ Hachiman Shrine ကို ေအးျမလွတဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ ဒီလိုနည္းနဲ႔ ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတာပါ။

ေရာက္ခါစႏွစ္ အေဆာင္မွာေနရေတာ႔ ေက်ာင္းကေန အေဆာင္ကိုျပန္ရင္ Hachiman Shrine ကိုသြားတဲ႔ 48လမ္းမႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး ျပန္ရပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ Hachiman Shrine နဲ႔နီးတဲ႔ အဲဒီ 48 လမ္းမႀကီး တစ္ေလွ်ာက္ မီးပံုးေတြထြန္းညိွထားတာ အလြန္လွပလွပါတယ္။ တစ္ရက္ေက်ာင္းကအျပန္ ထူးဆန္းတဲ႔ျမင္ကြင္းကို ေတြြ႔လိုက္ရပါတယ္။



လူအုပ္တစ္အုပ္ဟာ မီးပုန္းေတြကိုင္ေဆာင္ၿပီး လမ္းမေပၚမွာေျပးေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ၊ စာ႐ြက္အျဖဴေလးေတြခ်ိတ္ထားတဲ႔ တုတ္တန္းေလးေတြကို ကိုင္ထားၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေခါင္းမွာ ပ၀ါအျဖဴေလးေတြ ပတ္ထားၾကတယ္။ အံၾသဖို႕ေကာင္းတာက သူတို႔ဟာ နံငယ္ပိုင္းေလးေတြပဲ ပတ္ထားၾကလို႔ပါပဲ။ ဇန္နပါရီလရဲ႕ ညအပူခ်ိန္ ၂ - ၃ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ ေလာက္ပဲ ႐ိွတဲ႔အခ်ိန္မွာ အက်ီ ေဘာင္းဘီ မ၀တ္ပဲ လမ္းမေပၚမွာ ေျပးၿပီး ဘာလုပ္ေနၾကတာပါလိမ္႕။ ကၽြန္မတို႔မွာေတာ႔ လက္အိတ္၊ မာဖလာ၊ ဦးထုပ္၊ အေႏြးထည္ေတြ ၀တ္ၿပီးခ်မ္းေနရတဲ႔အထဲ။




ကၽြန္မတို႔လဲ သူတို႔ေနာက္ကို စက္ဘီးနဲ႔လိုက္ၿပီး ဓာတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔မွာ သူတို႔လိုပဲ ေျပးေနၾကတဲ႔ တစ္ျခားအုပ္စုေတြကိုလဲ ေတြ႔တယ္။ အမယ္..တစ္ခ်ိဳ႕ အဖြဲ႔ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြပါ ပါၾကတယ္။ တစ္မ်ိဳးမထင္နဲ႔အုန္းေနာ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ႔ အကီ်အျဖဴအပါးေလးေတြေတာ႔ ၀တ္ထားၾကတယ္။
ေၾသာ္ သိၿပီ...သူတို႔ဟာ Hachiman Shrine ကိုဦးတည္ေျပးေနၾကၿပီး တစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ဖြဲ႕ စီတန္းၿပီး Shrine ထဲကို ၀င္သြားတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကေတာ႔ အဲဒီေလာက္ပဲစပ္စုခဲ႔ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ႏွစ္က်မွာ Hachiman Shrine နားမွာ ေနတဲ႔ အစ္မက ပြဲ႐ိွတယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားလို႔ အစ္မအိမ္ကို သြားလည္ရင္းနဲ႔ Hachiman Shrine ကိုေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔မွပဲ ႏွစ္စဥ္ ဇန္န၀ါရီ (၁၄)မွာ က်င္းပေလ႔႐ိွတယ္ ဆိုတဲ႔ Donto Festival ဆိိုတဲ႔ အေၾကာင္းသိခဲ႔ရေတာ႔တယ္။ မႏွစ္ကတည္းက ေတြ႔ဖူးခဲ႔တဲ႔ လမ္းမွာ ေျပးလာတဲ႔ အဖြဲ႔ေတြဟာ ၿမိဳ႕ရဲ႕ေနရာအသီးသီးကေန ဆုေတာင္းဖို႕လာၾကတာျဖစ္ၿပီး သူတို႕ကို Hadakamairi လို႔ေခၚပါတယ္။ (Hadaka = အ၀တ္မပါတာ၊ mairi = သြားတာလာတာ)

Pic from here (အဂၤလိပ္လိုဖတ္ႏိုင္ပါတယ္)
ံ

Shrine ရဲ႕ မုခ္ဦးအ၀င္ေပါက္ကေန ၀င္သြားၿပီး ကြင္းျပင္က်ယ္ေနရာတစ္ေနရာမွာ ႀကီးမားလွတဲ႔ မီပံုႀကီးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမီးပံုႀကီးကို Goshika= Sacred Fire လို႔ေခၚပါတယ္။ ေန၀င္ခ်ိန္ေလာက္ကစၿပီး အိမ္ေတြမွာ နွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ အလွအပခ်ိတ္ဆြဲတဲ႔ Kadomatsu လို႔ ေခၚတဲ႔ အဆင္တန္ဆာေတြ ကို စုပံုၿပီး မီး႐ိႈ႔တာျဖစ္ပါတယ္။
အနီးအနားၿမိဳနယ္ေတြက အိမ္ေတြက အဆင္တန္ဆာေတြကို စုေဆာင္းထားတာျဖစ္တယ္တဲ႔။
အဲဒီမီးပံုႀကီးက မီးေတာက္ေတြဟာ နတ္ဘုရားေတြက ႏွစ္သစ္အခ်ိန္မွာ လူေတြဆီကိုလာၿပီး ေကာင္းခ်ီးေပးတဲ႔ မီးေတာက္ေတြျဖစ္တယ္တဲ႔။ ေ႐ွးအခ်ိန္ကာလထဲက လက္ခံယံုၾကည္ေနခဲ႔ၾကတာကေတာ႔ အဲဒီမီးေတာက္နားကို သြားရင္ စိတ္ၾကည္လင္ လန္းဆန္းၿပီး တစ္ႏွစ္လံုး က်န္းမာခ်မ္းသာျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေစၿပီး မိသားစုတစ္စုလံုး ေဘးရန္ ကင္းေ၀းေစတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

Kadomatsu

ကၽြန္မတို႔လဲ မီးပံုေဘးနားသြားရပ္ၿပီး ဆုေတာင္းခဲ႔ၾကေသးတယ္။
ရာသီဥတုကေအးေတာ႔ မီးပံုႀကီးကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေႏြးတာပဲ။

ဒါကေတာ႔ ဂ်ပန္ႏွစ္သစ္ကူးအမွတ္တရပါ။
ႏွစ္သစ္ကူးၿပီးတာ ၾကာသြားေပမဲ႔လဲ အခုမွ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။

ဂ်ပန္ အထက္တန္းေက်ာင္းသို႕ တစ္ေခါက္

ကၽြန္မဟာ ဂ်ပန္ကိုေရာက္ၿပီး အလယ္တန္းနဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေလးေတြကို စိတ္၀င္စား ေနခဲ့မိပါတယ္။
ဘာလို႔လဲဆိုတဲ႔ သူတို႕ရဲ႕ စကားေျပာဟန္၊ ၀တ္ဆင္ထားတဲ႕ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္း ေလးေတြက စၿပီး စိတ္၀င္စားေနမိခဲ႔တာပါ။ သူတို႕ေလးေတြကို ရထားေပၚ၊ ဘစ္ကားေပၚ၊ ဘစ္ကားမွတ္တိုင္ စတဲ႔ ေနရာေတြမွာ ေတြ႔တဲ႔ အခါတိုင္း သတိထားၾကည့္မိပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားစုကေတာ႔ အခ်င္းခ်င္းစကားေတြမ်ားၿပီး ရယ္ေမာေနတတ္ၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေယာက်ာၤးေလးေတြကေတာ႔ အလြန္ပဲ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္႐ိွၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြကေတာ႔ သူတို႕ရဲ႕လက္ကိုင္ဖုန္းေလးေတြကိုၾကည့္၊ အခ်င္းခ်င္း လက္ကိုင္ဖုန္းကိုျပၾက ၾကည့္ၾက နဲ႔ သေဘာက်ေနတတ္ၾကတယ္။

ကၽြန္မအေနနဲ႔ ဂ်ပန္က အထက္တန္းေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးေတြနဲ႕ စကားေျပာဖူးတာကေတာ႔ တကၠသိုလ္မွာ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျပဳလုပ္တဲ႔ open campus မွာတံုးကပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြဟာ တကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ မေျဖမီ တကၠသိုလ္က ဘာသာရပ္အသီးသီးကို လာေရာက္ေလ့လာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္မလဲ ဒီမွာ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ volunteer ၀င္လုပ္ဖူးေလေတာ႔ ကၽြန္မဆီကို mail ေရာက္လာပါတယ္။
အထက္တန္းေက်ာင္းကိုသြားၿပီး ကိုယ္ရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ေတြကို ေဆြးေႏြး၊ ဖလွယ္တဲ႔ ပြဲမွာ volunteer လိုေနလို႕ပါတဲ႕။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလဲ ဂ်ပန္ကအထက္တန္းေက်ာင္းကို ေရာက္ဖူးခ်င္တာနဲ႕ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္ေပါ႕။
ီ
သတ္မွတ္ထားတဲ႕ရက္ ဘူတာေ႐ွ႕မွာ လူစုၾက၊ အုပ္စု (၄)စုခြဲၿပီး ကၽြန္မေနတဲ႔ ျမိဳ႕ကေန ကားနဲ႔ သြားရင္ တစ္နာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေ၀းတဲ႔ ကကုဒါၿမိဳ႕ကို ထြက္ခြာခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ တာ၀န္က် ဆရာက ၾကိဳဆိုၿပီး ေက်ာင္းေဆာင္ထဲကို ေခၚသြားပါတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္အ၀င္၀မွာ ဖိနပ္ထည့္တဲ႔ စင္ေလးေတြ႐ိွၿပီး slipper ေလးေတြခ်ထားေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူတိုင္းဟာ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲကို ၀င္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဖိနပ္စင္မွာ ဖိနပ္ခၽြတ္ထားခဲ႔ရၿပီး slipper ေလးေတြ လဲလွယ္စီးၿပီးမွာ အထဲကို ၀င္ၾကရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြလဲ သူတို႕စည္းကမ္းအတိုင္း slipper ေလးေတြ လဲစီးၿပီး အထဲကို ၀င္ၾက ရတာေပါ႔ ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေျခေထာက္ၾကီးတဲ႕ ႏိုင္ငံျခားသားေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕ဆို slipper ကငယ္ေနၿပီး၊ ၾကမ္းျပင္ကလဲ ေခ်ာေနတာမို႕ လမ္းေလွ်ာက္ရခက္ေနၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲမွာ ေတာ႔ သပ္႐ွင္းသပ္ရပ္လို႔ေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသာ ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဂ်ပန္ဆရာတစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာ စာသင္ေနတာကို ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ အဂၤလိပ္စာ သင္ေနပံု ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕အဖြဲ႕ကို အတန္းလြတ္ တစ္ခုထဲမွာ ေနရာခ်ေပးၿပီး ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္က အဂၤလိပ္လို ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာဆိုပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံထြက္ဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ႔အတြက္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕က သေဘာက် ၾသဘာေပးခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီ ဆရာႀကီးက သူဟာ ဒီေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္တဲ႔ ဆရာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သူကပဲ ကကုဒါ အထက္တန္းေက်ာင္း အေၾကာင္းအဂၤလိပ္လို ႐ွင္းျပၿပီး ဒီေန႔လာေရာက္တဲ႔အတြက္ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုပါတယ္။ ကကုဒါ အထက္တန္းေက်ာင္းဟာ အေမရိကားက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ တြဲဖက္အထက္တန္းေက်ာင္းျဖစ္ၿပီး ႏွစ္စဥ္ ေက်ာင္းသား ၁၀ေယာက္ခန္႕ ကို အေမရိကားသို႕short-term training အေနနဲ႔ ပို႔တယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား စုစုေပါင္း ၅၅၀ ၊ ဆရာနဲ႕ ၀န္ထမ္းအင္အား ၄၀ ႐ိွပါတယ္တဲ႔။

အဲဒီေနာက္ အဖြဲ႕(၄) ဖြဲ႔ ခြဲျပီး (၂)ဖြဲ႕စီဟာ ခမ္းမက်ယ္ႀကီး တစ္ခုစီဆီကို သြားၾကရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ႏိုင္ငံျခားသား ေက်ာင္းသား ၅ ေယာက္ပါတဲ႔ အဖြဲ႕ဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေလး ၅ ေယာက္၊ ဆရာ ၁ ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ျခားစီ ထုိင္ၾကပါတယ္။ ထိုင္ၿပီး နားေထာင္တဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အေယာက္ ၉၀ ေလာက္႐ိွမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕အဖြဲ႕မွာ ဆြီဒင္၊ ပီ႐ူး၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီး႐ွား နဲ႕ ျမန္မာ ပါပါတယ္။ ပထမဆံုး ကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုယ္ မိတ္ဆက္ၿပီး ပထမအပိုင္း အေနနဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာပြဲေတာ္ မ်ားအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖလွယ္ၾကပါတယ္။ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ စကားေျပာၾကတာပါ။ အဓိကရည္႐ြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ဂ်ပန္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ကၽြန္မတို႕လို ႏိုင္ငံျခားသားပညာသင္ေတြနဲ႕ ေပးေတြ႔ၿပီး Motivation တက္ေစခ်င္တဲ႔ သေဘာလဲ ပါမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သူတို႔ ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကိုပဲ မွတ္မိသေလာက္ အေလးေပး ေရးသြားပါမယ္။
ဂ်ပန္အထက္တန္း ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ ဆံပင္ကိုု အ႐ွည္ႀကီးမထားရဘူး။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ သူတို႔ ဆံပင္ပံုေလးေတြဟာ ကုတ္၀ဲေလးေတြ ပံုစံတူပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ေဆးမဆိုးရပါဘူးတဲ႔။ သူတို႔ ေက်ာင္းေတြမွာ ရာ႔ခ႐ူး(ဂ်ပန္ ေဘ႔စ္ေဘာ)၊ ေဘာလံုး၊ ကရာေတး၊ ဂ်ဴဒို၊ မွ်ားပစ္ စသျဖင့္ ကလပ္အသင္းေတြ႐ိွၿပီး ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ အနည္းဆံုးအသင္းတစ္ခုကို၀င္ၿပီး အားကစားလုပ္ၾကရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္လဲ႐ွိၿပီး အဲဒီပြဲေတာ္မွာ Miss, Mister contest၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ၊ စကားေျပာျပိဳင္ပြဲေတြ ပါ၀င္တယ္လို႕ သိရပါတယ္။

ဆရာတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႕ကိုေမးပါတယ္။ ဂ်ပန္က အထက္တန္းေက်ာင္းနဲ႕႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေတြ႕ရတဲ႔ အခါ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတဲ႔ အခ်က္႐ိွပါသလားတဲ႔။
ေက်ာင္းေဆာင္အ၀င္မွာ slipper လဲစီးရတာ၊
ေက်ာင္းသူေလးေတြရဲ႕ ေက်ာင္းယူနီေဖာင္းစကဒ္ အလြန္တိုတာ၊
အထက္တန္းေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုမွာ hand phone ေလးေတြကိုယ္စီ ႐ိွၾကတာ .....အဲဒါေတြက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ အေျဖေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။


ေနာက္ဒုတိယပိုင္း ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကတဲ႔ အေၾကာင္းကေတာ႔ အနာဂတ္ရဲ႕ အိပ္မက္နဲ႕ မိမိရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တံုးက အိပ္မက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြမွာ အနာဂတ္ရဲ႕ အိပ္မက္ကိုယ္စီ ႐ိွၾကပါတယ္။ ဥပမာ...ေအာင္ျမင္တဲ႔ ေဘ႔စ္ေဘာကစားသမား၊ အိုလံပစ္ခ်န္ပီယံ၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ တီဗြီအစီအစဥ္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ႔သူ စသျဖင့္ စသျဖင့္ေပါ႕။ ႏိုင္ငံျခားသို႔သြားၿပီး ပညာသင္ခ်င္တဲ႔ သူေတြ႐ိွလားလို႔ ေမးခဲ႔ေပမဲ႔လည္း တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္သာ လက္ေထာင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အထက္တန္း ြပညာေရးဟာ ၃ ႏွစ္တက္ရၿပီး တတိယႏွစ္က်မွ ကိုယ္စိတ္၀င္စားရာ ၀ိဇၹာ၊ သိပၸံ ဘာသာရပ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္သင္ယူခြင့္ ႐ိွပါတယ္တဲ႔။ အထက္တန္း စာသင္ႏွစ္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္မွာ ဒီေက်ာင္းသားဟာ ဘယ္ဘာသာရပ္ကို စိတ္၀င္စားတယ္ ဆိုတာကို ဆရာေတြက ေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာၿပီး တတိယႏွစ္မွာ အတည္ျပဳႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

Positive ေဆာင္တဲ႔ စကားမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြ ေျပာျပေပးပါလို႔ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသား အဖြဲ႔ကို request လုပ္ထားတာ႐ိွတဲ႔ အတြက္ ကၽြန္မလဲ ကၽြန္မရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀က အိပ္မက္ကို ေျပာျပခဲ႔ပါတယ္။ အေဖအေမက ဆရာ၀န္ေတြျဖစ္လို႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္ခဲဲ႔တဲ႔အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ တကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ကို အထက္တန္းေအာင္ျမင္တဲ႔ အမွတ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္လို႕ ၾကိဳးစားခဲ႔ေပမဲ႔လည္း အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အမွတ္မမွီလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ပ်က္အားမေလွ်ာ႔ပဲ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ရတဲ႔ သိပၸံဘာသာရပ္မွာ ထူးခၽြန္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း ဂ်ပန္ကေန ဘြ႔ဲရရင္ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံကိုယ္ျပန္ၿပီး တကၠသုိလ္မွာ ဆရာမႀကီးလုပ္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္မွာက ကၽြန္မတို႕ႏိုင္ငံမွာလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ ဘာသာရပ္ကို လြတ္လပ္စြာ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ ႐ိွတဲ႔အတြက္ သြားႏိုင္တဲ႔ (ေ႐ြးခ်ယ္လို႕ရတဲ႔) လမ္းေၾကာင္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ိွတဲ႔အတြက္ မိမိရည္႐ြယ္ခ်က္အတိုင္း မျဖစ္ခဲ႔ရင္လဲ စိတ္ပ်က္အားငယ္ရန္ မလိုပဲ၊ ၾကိဳးစားရင္ေအာင္ျမင္မွာ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ေျပာျပခဲ႔ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ႔ပါတယ္။

နားလည္ခံစားမႈျဖင့္ ဘာသာျပန္ျခင္း။

ဘာသာျပန္တယ္ ဆိုတာ မိမိရဲ႕ မိခင္ဘာသာစကား မဟုတ္တဲ႔ ဘာသာတစ္ခုကို မိမိရဲ႕မိခင္ဘာသာနဲ႔ အမ်ားသူငါ နားလည္ေအာင္ ျပန္ဆိုျခင္း အလုပ္ဆိုတာ လူတိုင္း သိၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ.. အဂၤလိပ္ဘာသာ ကေန ျမန္မာဘာသာသို႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ျပန္ဆိုၿပီဆိုပါစို႔။ ဘာသာျပန္သူဟာ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ကၽြမ္းက်င္မႈ႐ိွပါေစ။ အဲဒီဘာသာျပန္ခ်င္တဲ႔ ဘာသာရပ္ သို႔မဟုတ္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို နားလည္ခံစားႏိုင္မႈ မရိွရင္ ျမန္မာဘာသာသို႔ ဘာသာျပန္ဆိုရာမွာ စာဖတ္သူနားလည္ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ဆိုျခင္း ႐ိွႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဥပမာ ထပ္ေပးရမယ္ဆိုရင္ ရူပေဗဒဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ႐ူပေဗဒဘာသာရဲ႔ သီအိုရီေတြ၊ concepts ေတြကို နားမလည္ပဲ ဘာသာျပန္လို႔ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ နားလည္ခံစားႏိုင္မႈ မ႐ိွပဲ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ကို ဘာသာျပန္တယ္ဆိုရင္လဲ ဖတ္လို႔ ေကာင္းတဲ႔ ဘာသာျပန္၀တၱဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲဒီလိုပဲ တစ္ဖက္က ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္ကို အလြန္ကၽြမ္းက်င္သူစာဖတ္သူတစ္ဦး ဟာအဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႕ ေရးသားထားတဲ႔ မိမိအေနနဲ႔ မကၽြမ္း၀င္ မရင္းႏွီးတဲ႔ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ဖတ္ၿပီး အျပည့္အ၀ နားလည္မႈ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုတဲ႔ မိမိနဲ႔ မေလ႔လာဖူးတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ မ်ားစြာ ပါ၀င္ေနၿပီး နားလည္မႈ လြဲမွားတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးေတာင္ ေရာက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
့
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္။ ဂ်ပန္က ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ေလ့လာရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြထက္ နားလည္မႈ ပိုမိုျမင့္မားၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ Text books စာအုပ္ ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ ဟာ သူတို႔ ဂ်ပန္ဘာသာနဲ႔ အကုန္ထုတ္ေ၀ထားတာ ႐ိွတယ္။ ဂ်ပန္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ အဂၤလိပ္စာ ညံံ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ ရေပမဲ႔ ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာလည္မႈစြမ္းရည္ ျမင့္မားၾကတယ္။

အျခားဘာသာတစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္ ကၽြမ္းက်င္ေနပါေစ။ မိမိရဲ႔ မိခင္ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ စာေလာက္ နားလည္ ခံစားႏိုင္မႈ မရိွဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ဘေလာ႔မွာ ၀ါသနာအရ စာမေရးတတ္ ေရးတတ္နဲ႔ စာေရးေနတယ္ ဆိုေပမဲ႔ စာဖတ္သူ ဆိုတာလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ိွတာေၾကာင္႔ မိမိနားလည္ ခံစားလိုက္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ကို ေစတနာနဲ႔ မွ်ေ၀ေပးျခင္း သာျဖစ္ပါတယ္။
စာေရးသူတစ္ေယာက္မွာ စာဖတ္သူအတြက္ ေစတနာ ထားဖုို႔ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတယ္ စာေရးသူ နဲ႔ စာဖတ္သူ အားလံုး နားလည္ၿပီးသား ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူအားလံုးအား အထူးေလးစား ေက်းဇူးတင္လွ်က္ပါ။

ေမေမနာယူေသာတရားမ်ား - ၂

မီးငယ္ေလးေရ....
ဒီေန႔ ေမေမနာယူတဲ႔ တရားကေတာ႔ ေမေမတို႕ကို ဘုရားအဆူဆူနဲ႕ လြဲေစခဲ႔တဲ႔ တရားခံ၊ အႀကီးဆံုး ရန္သူ ၂ ေယာက္အေၾကာင္းကို မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျပာျပထားတဲ႔ တရားပါ။
အဲဒီရန္သူ ၂ ဦးက ေတာ႔ အ၀ိဇၨာနဲ႔ တဏွာ တဲ႔။

သမုဒၵရာႀကီး ငါးစင္းထဲမွာ ႐ိွတဲ႔ ေရေတြဟာ ခန္းေျခာက္ေကာင္း ခန္းေျခာက္ႏိုင္တယ္။
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ႀကီးလဲ ေပ်ာက္ခ်ိန္တန္ရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္တယ္။
ဒါေပမဲ႔ ေမေမတို႔ေတြမွာ အ၀ိဇၨာနဲ႔ တဏွာ ႐ိွေနလို႕ကေတာ႔ အိုေဘး၊ နာေဘး၊ ေသေဘး ေတြနဲ႕ ဘယ္လိုမွာ မလြတ္ႏိုင္ဘူးတဲ႔။
ဘုရားတစ္ဆူနဲ႔ တစ္ဆူၾကားမွာ ေမေမတို႕အ႐ိုးေတြဟာ ေ၀ပုလႅေတာင ္ေလာက္ျမင့္ခဲ႔ၾကသတဲ႔။ ေ၀ပုလႅေတာင္ ဆိုတာက ျမင့္လဲျမင့္၊ က်ယ္လဲက်ယ္ ၊ ေလးရက္တက္ ေလးရက္ဆင္းရတယ္။

အဲဒီေတာ႔ အ၀ိဇၨာနဲ႔ တဏွာ ရန္သူႏွစ္ဦးကို အေသသတ္ႏိုင္မွ အိုနာေသ ဆိုတဲ႔ သံသရာေဘးက လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။
အေသသတ္ရမဲ့ နည္းကေတာ႔ ခႏၱာမွာ “သစၥာအႏုေလာမိကဥာဏ္” ရေအာင္သြင္းရပါမယ္။ အဲဒီဥာဏ္သာ႐ိွရင္ ကိုယ္႔ခႏၱာမွာ ဘုရားပြင့္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲတဲ႔။ အဲဒီဥာဏ္ရဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးေၾကာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။

အဲဒီဥာဏ္ရဖို႕ နည္းမေျပာခင္ အ၀ိဇၨာနဲ႔ တဏွာအေၾကာင္း အရင္ေျပာပါတယ္။
သား၊ သမီး ကိုျမင္လို႔ ခင္တဲ႔စိတ္က - တဏွာ
သား၊ သမီး ရဲ႕ခႏၱာကို ခႏၱာ၅ပါးမွန္း မသိတာက - အ၀ိဇၨာ

“သစၥာအႏုေလာမိကဥာဏ္” ဆိုတာလဲ “၀ိပႆနာဥာဏ္”နဲ႔အတူတူပါပဲ။ သစၥာကိုသိတဲ႔ ဥာဏ္ေပါ႔။
စိတ္ကို ႐ႈတဲ႔သူကလဲ စိတၱာ၀ိပႆနာ ကို႐ႈ၊
ေ၀ဒနာကို ႐ႈတဲ႔သူကလဲ ေ၀ဒနာ၀ိပႆနာ ကို႐ႈ၊
႐ုပ္ကို ႐ႈတဲ႔ သူကလဲ ကာယ၀ိပႆနာကို႐ႈ.... ဘာပဲ႐ႈ႐ႈ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတဲ႔ သေဘာကို ႐ႈခိုင္းပါတယ္။

စိတ္ကို႐ႈရင္ စားခ်င္တဲ႔ စိတ္ေလးေပၚလာတယ္။ ေပၚလာတဲ႔ စိတ္ကေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ မ႐ိွေတာ႔ဘူး၊ ျဖစ္ၿပီးပ်က္သြားတယ္။ အိပ္ခ်င္စိတ္ကေလး ေပၚလာျပန္ရင္လဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ မ႐ိွေတာ႔ဘူး။ ထုိနည္းအတိုင္းပဲ ဘာစိတ္ပဲ ေပၚလာလာ ျဖစ္ၿပီးပ်က္တာကို သိေနဖို႔ပါပဲ။

သြားရင္းလာရင္း သတိထားၿပီး ႐ႈမွတ္ေနရင္ အင္မတန္ တန္ဘိုး႐ိွပါတယ္။
19th May,2009

ဂ်ပန္မွာ အႏၱရာယ္ကင္းကင္း စက္ဘီးစီးၾကပါစို႔( International Road Safety Festival)

ဂ်ပန္မွာ စက္ဘီးစီးတဲ႔ အခါ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဟာ စည္းကမ္းလိုက္နာမႈ နည္းလို႔ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈေတြ မ်ားျပားလာပါတယ္။

ဒီလို မေတာ္တဆ ထိခုိက္မႈေတြ မ်ားျပားလာျခင္းဟာ အမ်ားစုကေတာ႔ စက္ဘီးစီးတဲ႔ အခါ လိုက္နာရမဲ႔ စည္းကမ္းေတြကို နားမလည္ၾကလို႔ ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အပါအ၀င္ သူတို႔ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြ ကိုယ္တိုင္ စက္ဘီးစီးတဲ႔ အခါ လိုက္နာသင့္တဲ႔ စည္းကမ္းေတြကို နားမလည္ၾကတဲ႔ အျပင္ လိုက္နာျခင္းလဲ သိပ္မရိွၾကပါဘူး။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁ ရက္ေန႔ ကစၿပီး Miyagi prefecture ရဲ႔႕ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးဌာနက စက္ဘီးစီးတဲ႔အခါ လိုက္နာရမဲ႔ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ထုတ္ျပန္ခဲ႔ပါတယ္။

အဲဒါေတြကေတာ႔

ထီးေဆာင္းရင္း၊ လက္ကိုင္ဖုန္း ေျပာရင္း၊ နားၾကပ္နဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း စက္ဘီးမစီးရပါ။
အရက္မူးေနလွ်င္ စက္ဘီးမစီးရပါ။　၂ ေယာက္အတူ မစီးရပါ။(အသက္ ၁၆ႏွစ္အထက္ ရိွတဲ႔ သူက အသက္ ၆ႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္ကို တင္စီးႏိုင္သည္။)
ညအခ်ိန္ စက္ဘီးစီးလွ်င္ မီးမထြန္းပဲ မစီးရန္။ (စက္ဘီးမီးလံုးတပ္မထားပဲ စက္ဘီးမစီးရပါ။ ညအခ်ိန္ စက္ဘီးမီးလံုးထြန္းၿပီး စီးရသည္မွာ မိမိအား အျခားစက္ဘီးႏွင့္ ယာဥ္မ်ားက သတိထားမိႏိုင္ေစရန္ ရည္႐ြယ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
စက္ဘီးစီးသည့္အခါ ကားလမ္းမ၏ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက ကပ္စီးရန္။
မီးပိြဳင့္ႏွင့္ လမ္းညႊန္ သေကၤတမ်ားကို ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားအတိုင္း လိုက္နာရန္။
မီးပြိဳင့္ မရိွသည့္ လမ္းဆံုးလမ္းခြမ်ား၌ ခဏရပ္ကာ ကားသြားကားလာ ကို ၾကည့္ၿပီးမွ ဆက္သြားရန္။

လိုက္နာမႈမရိွသည္ကို ေတြ႔႐ိွပါက ဒဏ္ေငြ ယန္း ၅ေသာင္းအထိ ေပးေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို သိထားၾကပါရဲ႕လား။

(Pic. from http://asunaro-kobe.blog.so-net.ne.jp/archive/c242401-1）

ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြေတာင္ ဒီအေၾကာင္းကို သိပ္မသိၾကတဲ႔ အျပင္ လိုက္နာမႈလည္း သိပ္မရိွၾကပါဘူးတဲ႔။ ႏိုင္ငံျခားသားဆိုရင္နားမလည္တဲ႔အတြက္ ပိုဆိုးမွာေပါ႕။

အဲဒီေတာ႔ စက္ဘီးစီးတဲ႔ အခါ လိုက္နာရမဲ႔ လမ္းစည္းကမ္းေတြကို ပညာေပးခ်င္တဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ International Road Safety Festival ဆိုတဲ႔ ပြဲေတာ္ကို ကၽြန္မေနတဲ႔ ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပခဲ႔ပါတယ္။ ဒီပြဲေတာ္ကို NPO corporation ကဦးစီးက်င္းပခဲ႔ၿပီး ရဲတပ္ဖြဲ႕ ကရဲအရာရိွႀကီးေတြလဲ တက္ေရာက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
http://gakuwarinet.com/event/
အဲဒီပြဲေတာ္မွာ ႏိုင္ငံ ၁၀ ႏိုင္ငံရဲ႕ အစားအေသာက္ေတြကို ေရာင္းခ်တဲ႔ အစားအေသာက္ပြဲေတာ္အျပင္ ယဥ္စည္းကမ္း ပညာေပး ကစားနည္းေတြလဲ ပါ၀င္တာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီပြဲမွာ ကၽြန္မတို႕အဖြဲ႔လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ ပါ၀င္ၿပီး အုန္းႏို႔ ေခါက္ဆြဲခ်က္ၿပီး ေရာင္းခဲ႔ပါေသးတယ္။
ေတာ္ေတာ္ေရာင္းရၿပီး ၊ အေစာႀကီး ပဲ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ အေရအတြက္ ေရာင္းၿပီးသြားပါတယ္။
ပင္ပန္းေပမဲ႔ ႏိုင္ငံစံုက မုန္႔အမ်ိဳးမ်ိဳးလဲ အမ်ားႀကီးစားရလို႔ မမႀကီးနဲ႔ ညီမေလးေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပူပူေႏြးေႏြး ျပည္ေတာ္ျပန္လြင္စံ နဲ႔ ေအာ္ေတာစံ-မိုးစံ အတြက္ပါ မုန္႔ေတြ တစ္ေပြ႔ႀကီးနဲ႔ ျပန္သြားၾကေလရဲ႕။

ေမေမ နာယူေသာ တရားမ်ား ၁။

မီးငယ္ေလးေရ....

ဒီေန႔ ေမလ(၁)ရက္ ၂၀၀၉ ပါ။ ဒီမနက္ ေမေမနာတဲ႔ တရားက ၂၂-၈-၁၉၆၁ ခုႏွစ္က ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားခဲ႔တဲ႔ ဒိဌိျပဳတ္ေရး တရားေတာ္ အမွတ္(၁) ပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၈ႏွစ္ၾကာခဲ႔ေပမဲ႔ အင္မတန္မွတ္သားစရာ ေကာင္းၿပီး ေမေမတို႕ ပုထုဇဥ္ေတြ မသိမျဖစ္တဲ႔ တရားပါပဲ။ ဒီတရားက တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ႔ အရင္ေန႔ေတြက ေဟာခဲ႔တဲ႔ တရားအဆက္ပါပဲ။ အဂိၢ၀ဆၦ ဆိုတဲ႔ ပုဏၰားက ျမတ္စြာဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကို အေမးပုစၦာေတြေမးလို႔ ဘုရားရွင္းက ေျဖတဲ႔ တရားျဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားခ်က္ကို မီးမီးနဲ႔ ေမေမ ထုိင္ၿပီး စကားေျပာေနသလိုပံုစံနဲ႔ အဓိကအခ်က္ေတြကိုပဲ နားလည္ေအာင္ ေရးျပမယ္။

ဘုရားရွင္ဟာ ေဆးသမားႀကီးနဲ႔တူၿပီး ေမေမတို႕ ပုထုဇဥ္ေတြဟာ ကိေလသာေရာဂါေတြရိွတဲ႔ သံသရာခရီးသည္လူမမာေတြနဲ႔ တူသတဲ႔။ ေဆးသမားႀကီးက ေရာဂါေပ်ာက္ေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔နဲ႕ စားေဆးကိုေပးပါသတဲ႔။ သီလဆိုတာက ေရွာင္ၾကဥ္တာနဲ႔တူၿပီး ၀ိပႆနာကေတာ႔ စားေဆးနဲ႔ တူသတဲ႔။ သီလကို ေစာင့္ထိန္းရင္ ေရာဂါမတိုးေအာင္ပဲ တတ္ႏိုင္ၿပီး ၀ိပႆနာအလုပ္ကို လုပ္မွသာ၊ ျဖစ္ပ်က္ေတြ ရႈမွတ္မွသာ ကိေလသာ ေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကလဲ ေသာက္ေဆးမေသာက္သူကို အျပစ္တင္မွာပါပဲတဲ႔။ ၀ိပႆနာ လုပ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာ ေတာ႔သီလကပါၿပီးသားျဖစ္တဲ႔ အတြက္ အထူးသီလႏွင့္ ေနတဲ႔သူ (၀ိေသသ ဘာဂိရ သီရ) နဲ႔ ေနတဲ႔သူလို႔ အဓိပၼာယ္ရတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕က သီိလေဆာက္တည္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ ဆိုၿပီး မတင္းတိမ္သင့္တာကို တင္းတိမ္မိမွာ စိုးလို႔လဲ ဆရာေတာ္ႀကီးက အထူးသတိေပးလိုက္ပါတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္မသိရင္ ခႏၱာလဲမသိ၊ နိဗၺာန္လဲမသိႏိုင္ပါဘူး။ ခႏၱာေလးေတြ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတဲ႔ ဓမၼေတြကို မသိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေတြမသိေတာ႔ ငါ..ငါ႔ဥစၥာ ဆိုတဲ႔ ဆိတ္သုန္းတဲ႔ သုညတရားကုိ မသိပါဘူး။ သုညတရားဆိုတာ ဘုရားတစ္ဆူပြင့္မွ ၾကားရတဲ႔ တရားမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ အခု တရားနာေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိေလသာမီး၊ ဇရာမီးေတြက ေတာက္ေလာင္ေနတယ္။ ကိေလသာမီးဆိုတာ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခင္တဲ႔ မီးပါပဲ။ တရားနာေနရင္း ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး ေတြးခ်င္ရာေတြးေနမယ္။ ယပ္ခပ္ခ်င္လဲ ခပ္ေနမယ္။ ရွဴေဆးေလး ရွဴေပးရ၊ လ်က္ဆားေလး စားေပးရနဲ႔ ကိေလသာရဲ႕ ကၽြန္ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကိေလသာက “ေလာင္မီး” သမုဒသသစၥာ၊ ခႏၱာက “ေလာင္စာ” ဒုကၡသစၥာ နဲ႔တုပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ရရပါလို၏ လို႔ ဆုေတာင္းခဲ႔လို႔ ေလာင္စာရၿပီး မီးေလာင္ခံေနရတယ္။

ကိေလသာမီးေလာင္လို႔ “ေခြးေနရာမရ” ျဖစ္ေနၾကရတာ။ ဒီေနရာေနလိုက္ မေကာင္းျပန္ဘူးဆိုၿပီး ဟိုနားေရႊ႕လိုက္ရ နဲ႔တဲ႔။

မီးက ကိေလသာ
ခႏၱာက ေလာင္စာ
ကံ က မီးထည့္သမား
တစ္ခါတစ္ေလ နတ္ျပည္သြားေလာင္ရျပန္တယ္။ တစ္သံသရာလံုးမွာ မီးကုန္ရင္ ေလာင္စာထပ္ရွာထည့္ရတဲ႔ အလုပ္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔ၾကတယ္။

ပူအိုက္တဲ႔ အခ်ိန္၊ ေလညင္းေလးတိုက္လာရင္ ခႏၱာကိုယ္မွာ သုခေ၀ဒနာေပၚတယ္။ အဲဒါ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ စျဖစ္လာတာပဲ။ ေ၀ဒနာခႏၱာေပၚတာက တစ္ဏွာခႏၱာေပၚတာပါပဲ။ တဏွာ၊ ဥပဒါန္က ေန႔စဥ္လုပ္တဲ႔ ကံေတြကို သိမ္းထားၿပီး တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လႊတ္ေပးပါတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ နားလည္မွ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒယသစၥာ ကိုသိပါတယ္။ “ငါ” တရားသြားနာဦးမယ္လို႔ေျပာရင္ ခႏၱာ ၅ပါး နားမလည္မႈက စပါတယ္။ တစ္ေန႔လံုး အ၀ိဇၹာ ဆိုတဲ႔ မသိမႈ နဲ႔ပဲ ေနၿပီး ခႏၱာရွာမေတြ႔ရင္ ႀကီးစြာေသာ အျပစ္သင့္တာပဲ လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေနာက္တစ္ဖန္ ဒိဌိႏွင့္ေျပာ၊ ဒိဌိႏွင့္ ေနၾကပါတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ နားလည္မွ ျဖစ္ပ်က္ပ်က္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ဒုကၡအစု ကိုသိမယ္။ ေ၀ဒနာကိုရႈလို႔ ျဖစ္ပ်က္ ျမင္ရင္ ေ၀ဒနာခ်ဳပ္ၿပီး ဒိဌိ၊ အ၀ိဇၹာပါ ျပဳတ္ပါတယ္။

ဘံု၃ပါး မွာ ျဖစ္တဲ႔ သတၱ၀ါေတြဟာ မီးေလာင္ေနတဲ႔ အိမ္ႀကီးနဲ႔ တူပါတယ္။ အိပ္ယာကႏိုးတာနဲ႔ မီးေလာင္ေတာ႔တာပဲတဲ႔။ ဘယ္သြားသြား မီေလာင္လ်က္ပါပဲ။ ပ်င္လို႔ အလည္သြား၊ ကိစၥ႐ိွလို႔သြား မီေလာင္လ်က္ပါပဲ။“ ေလာင္စာ”ကုန္သြားမွာလဲ စိုးရိမ္ၾကတယ္။ ဒီသား ဒီသမီး မခြဲခ်င္လို႔ ၊ မိးမျငိမ္းခ်င္လုိ႔ “ ေလာင္စာ” ျပန္ထည့္ၾကတယ္။ မီးၿငိမ္းမွာ စိုးၾကတယ္။

၃၁ ဘံုမွာ ဘုရားအဆူဆူနဲ႔ လြဲခဲ႔တာလဲ ဒါေၾကာင့္ပဲ။

ဒိဌိခ်ဳပ္ျခင္းက နိဗၹာန္ပဲ တဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ ဒိဌိခြာဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ပဋိသေႏၵေနခဲ႔တာလဲ ကိုယ္မသိခဲ႔။ ေသခ်ိန္က်ေတာ႔လဲ ကိုယ္မသိခဲ႔။ ေနခ်ိန္အလယ္မွာ ႐ႈပ္ေနၾကတယ္။ ဇာတိ ပဋိသေႏၵရကတည္းက ခႏၵာ ၅ ပါး(မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္) ပဲပါတယ္။ က်ား မ အစ ကတည္းက မပါဘူး။ ခႏၵာနဲ႔ အတူ ေနၿပီး မသိၾကတာက အၾကားအျမင္ (သုတ၀ါ အရိယာ သာ၀ေကာ) မ႐ိွလို႔ ။ ဒါေၾကာင့္ “ငါ” ျမင္တယ္၊ “ငါ”ၾကားတယ္၊ စသျဖင့္ သိကၠာယဒိဌိ မင္းမူတာ ခံေနၾကရတယ္။ သိကၠာယဒိဌိ ဟာ အပါယ္ေရေသာက္ျမစ္ပါပဲ။

ေမေမ နာယူေသာ တရားမ်ား (နိဒါန္း)

မီးငယ္ေလးေရ....

ေမေမ ေန႔တိုင္း မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ တရားေတြကိုနာရင္းကေန အေတြးတစ္ခုျဖစ္မိတယ္။ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္ဆိုတဲ႔ ဆိုရိုးစကားလိုပဲ။ ေမေမတို႔လူေတြမွာ လူ႔ဘ၀ကို ရၿပီးကတည္းက စား၀တ္ေနေရး အတြက္ အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းေနရတယ္။ ပညာသင္ေနရတာလဲ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ပါပဲ။ ေလာကီဘ၀ထဲကေန ေလာကုတၱရာဘ၀ထဲကို ေျခခ်ေနၾကတဲ႔ သံယာေတာ္အရွင္သူျမတ္ ေတြလဲ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ေတာ႔ ရုန္းကန္ေနၾကရေသးတာပဲ။ ေမေမလဲ အသက္၆၀ အထိ ရုန္းကန္းခဲ႔ရတာပဲ။ ဒါေတာင္ အသက္၆၀ျပည့္ရင္ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ျခင္းမွ နားလို႔ရၿပီလို႔ သတ္မွတ္လိုက္လို႔ကိုး။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြမွာေတာ႔ နားပါ ဆိုတာေတာင္ မနားႏိုင္ၾကပါဘူး။ (စား၀တ္ေနေရးခ်ိဳ႕တဲ႔သူေတြကေတာ႔ ဘ၀ကို ဆက္ၿပီး တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ရုန္းကန္ရတာကိုေတာ႔ မေျပာလိုပါဘူး။ စား၀တ္ေနေရးျပည့္စံုလ်က္နဲ႔ ေလာဘ မသတ္ႏိုင္သူေတြကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူတို႕ကိုယ္သူတို႔ ေလာဘရိွေနတယ္လို႔လဲ မသိၾကပါဘူး။)

အခုမွ နားခြင့္ေပးလိုက္တဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ ဥပေဒကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အသက္ ၆၀ အထိ သင္သည္ စား၀တ္ေနေရး၊ သားေရး၊ သမီးေရး ၊ အိမ္ေထာင္ေရး မ်ားအတြက္ တရားေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ မတရားေသာ နည္းလမ္းျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ပူေလာင္ေသာကိေလသာမ်ားျဖင့္ ေလာဘ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ကၠဳသရိယတို႔ျဖင္႔ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔ၿပီး ျဖစ္သည္။ သင္၏ ကံတရားက သင့္ကို အသက္၆၀ အထိ အသက္ရွင္ခြင့္ ေပးခဲ႔သည္။ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေပါင္းမည္မွ် အသက္ရွင္ခြင့္ရမည္ ကိုမသိႏိုင္ေသး။ သို႔ျဖစ္၍ က်န္ရိွေသာ သက္တမ္းတြင္ “ကိေလသာျငိမ္း ေလာင္စာသိမ္း”ေသာ (“ကိေလသာၿငိမ္း ေလာင္စာသိမ္း” ဆိုတဲ႔ စကား အဓိပၸာယ္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ရွင္းျပပါမယ္။) အလုပ္မ်ားကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ပါေတာ႔ ဆိုတဲ႔ အမိန္႔စာ ရခဲ႔သလိုပါပဲ။

အဲဒီလို အမိန္႔စာရခဲ႔တဲ႔ ေမေမဟာ ထပ္ၿပီး စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ အသက္ ၆၀ အထိ ကုန္ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အတြင္းမွာ တစ္ခါတစ္ရံ မ်က္ေစ႔လည္ၿပီး ရိပ္သာေတြေရာက္ခဲ႔တဲ႔ မေျပာစေလာက္ အခ်ိန္ေလးကလြဲလို႔ (စုစုေပါင္းဆိုရင္ သံုးေလးလေလာက္ပဲ ဆိုပါေတာ႔) တရားေတာ္ကို ႏွလံုးသြင္းခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ဆိုတာ မရိွသေလာက္ပါပဲ။ ေမေမ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြလဲ ေမေမ႔လိုျဖစ္မွာ မလိုလားပါဘူး။ (ဒါေပမဲ႔ ေမေမ႔ရဲ႕ သားသမီး ၄ ေယာက္လံုးဟာ တရားေတာ္ကို ေလ့လာလိုက္စားလိုသူမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး အခုေရာက္ရိွေနတဲ႔ အသက္အရြယ္မွာ ေမေမ႔ထက္ “အသိ” သာသူမ်ားျဖစ္ၾကတယ္လို႔ ေမေမ ခံယူထားပါတယ္) အခုအခ်ိန္မွာ ေမေမဟာ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးရဲ႕ အမရပူရၿမိဳ႕ မဂၤလာရိပ္သာ တိုက္ေက်ာင္းႀကီးကို ေန႔တိုင္းေရာက္ေနသလို ခံစားရတယ္။ တကာၾကြယ္တို႕၊ တကာသစ္တို႕ နဲ႔ အတူတကြ တရားနာေနရသလိုပါပဲ။ အဲဒီလိုအခါမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ တရားအရသာေတြကို ေမေမတစ္ေယာက္ထဲ မခံစားလိုပဲ သားသမီးေတြကို ခြဲေ၀ေပးခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚေနမိတယ္။ မီးငယ္ေလးဟာ တစ္ရပ္တစ္ေက်းမွာ ပညာေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ တရားသံေလးေတြကို ပူေဇာ္ႏိုင္တယ္၊ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္တယ္။ အရင္တံုးကေတာ႔ ေမေမ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ေမေမ႔အေတြးေတြကို မီးမီးဆီကို ေရးပို႔ခဲ႔ေပမဲ႔ အခုေတာ႔ ေမေမ႔မွာ ထူးထူးေထြေထြ ေရးစရာအေတြ႔အၾကံဳမရိွေတာ႔ ေမေမနာေနရတဲ႔ တရားေတာ္ေတြထဲက မီးမီးကို သိေစခ်င္တဲ႔ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးေတြကို ေရးၿပီး ပို႕ရရင္ေကာင္းမယ္ဆိုတဲဲ႔ အၾကံျဖစ္မိတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ႔ ေမေမေရးတဲ့ စာေတြကိုလဲဖတ္ရ၊ တရားေတာ္ေတြထဲက မသိမျဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကိုလဲ အထူးေလ့လာစရာ မလိုေတာ့ပဲ ေမေမ႔စာေတြဖတ္ရင္းကေန သိသြားတဲ႔ အက်ိဳးတရားေတြ အမ်ားႀကီး ရႏိုင္တာေပါ႔။

ဆရာေတာ္ ဦးဇ၀န(ေမတၱာရွင္ ေရႊျပည္သာ)ရဲ႕ တရားတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဗိမၼသာရမင္းႀကီးနဲ႕ အနာထပိဏ္ သေဌးႀကီး နွစ္ဦးကို ႏိႈင္းယဥ္ျပထားတယ္။ ဗိမၼသာရ မင္းႀကီးဟာ ကိုယ္တိုင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ေသာ္လည္းမိမိသားေတာ္ အာဇာတသတ္ကို တရားဓမၼအေမြ မေပးတတ္ခဲ႔လို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အေသဆိုးနဲ႕ ေသခဲ႔ရတယ္။ သားေတာ္လည္း ငရဲက်တဲ႔ အျဖစ္ေရာက္ရတယ္။ အနာထပိဏ္ သေဌးႀကီးကေမတာ႔ တရားအေမြေပးတတ္လို႔ သားသမီး ၃ ေယာက္လံုးလဲ ေသာတာပန္ (တစ္ေယာက္က သကတာဂဏ္) ျဖစ္တယ္။ အငယ္ဆံုးသားက အရက္သမား လူဆိုးျဖစ္ေနတာကို ေန႔စဥ္ မုန္႔ဘိုးေပးၿပီး ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကုိ သြားခိုင္းတယ္။ ဥပါယ္တံမည္ နဲ႔ သိမ္းသြင္းခဲ႔တာ ေနာက္ေတာ႔ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြဟာ တရာအေမြ ေပးတတ္ဖို႔ လုိတယ္တဲ႔။ အခုေခတ္မွာ မိမိသားသမီးကို ေလာကီအေမြေတြသာ တြန္းထိုးေပးေနၾကတယ္ လို႔ ေဟာျပထားပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေမေမလဲ တတ္စြမ္းႏိုင္သမွ် တရားအေမြေလးေတြ စုေဆာင္းမွ်ေ၀ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ။
ေရွ႔ဆက္ၿပီး စိတ္၀င္စားစြာ ဖတ္ၾကားမွတ္သားႏိုင္ပါေစ။

(စာလံုးေပါင္းအမွား သီးခံပါရွင့္)
ဆက္ရန္.......